Adem in, adem uit. Adem in, adem uit. Als ik over een half uur nog niet slaap lukt ‘t helemaal niet meer. Niet aan denken. Denk aan niets. Morgen niet vergeten kadootje voor D. te kopen. Had ik die afspraak van volgende week nou al in mijn agenda gezet? En hoe moet het toch ooit goedkomen met…. Niet piekeren. Ontspan! Bedenk 50 plaatsnamen met een A. Almere. Amsterdam. Er snurkt een kat. Niet op letten. Water drinken. Weer gaan liggen. Hoofd leegmaken. Adem in, adem uit…

Onze Nikki is vandaag 16 geworden. Zestien! Ze werd geboren toen wij net samenwoonden. In een flat in Zaandam, in onderhuur, met telkens politie over de vloer voor de officiële bewoner of voor een van de vele mensen die op ons adres stonden ingeschreven… Toch was het een leuke tijd, niet in de laatste plaats omdat we zo vreselijk genoten van de capriolen van Nikki en haar broertje Tom (die we nog steeds verschrikkelijk missen - niks ‘het was maar een kat’). Hopelijk gaat Nikki nog een paar jaar in goede gezondheid mee, want ik ben nog lang niet uitgenoten.

En van dat geld hebben we zojuist een rits kaarten besteld voor ‘t nieuwe theaterseizoen in onze mooie schouwburg! Wat we gaan zien? Dit, dit, dit, dit, dit, dit, dit, dit en dit. Nu nog in het programma van het Concertgebouw duiken.

We hebben wel een wat andere smaak dan de gemiddelde Almeerder (de kaarten voor Frans Bauer, musicals en allerlei cabaretvoorstellingen lopen als een trein)

Na jaren mijn eigen bedrijf te hebben gehad, werk ik sinds zomer 2008 weer in loondienst voor drie-en-een-halve dag p/week. Ik heb de allerleukste baan van de wereld met leuke collega’s en bovendien erg veel vrijheid om mijn eigen tijd in te delen en vanaf thuis te werken. En ik was helemaal vergeten hoe heerlijk het is om vakantiegeld te krijgen, écht vakantie te hebben en overuren uitbetaald te krijgen. Toen ik vanochtend internetbankierde was ik dan ook aangenaam verrast. Salaris + vakantiegeld + 158 overuren = veel!

Gisteren lagen onze stempassen voor de Europese verkiezingen op de deurmat. Da’s waar ook, we mogen bijna weer! Omdat ik me de laatste tijd erg weinig in Europa verdiept heb, ik niet louter uit gewoonte op ‘mijn partij’ wil stemmen en ik mijn stem ook niet verloren wil laten gaan, ben ik snel naar deze site gegaan. ‘t Wordt dus weer Groen Links…

Het huis* van mijn schoonouders staat te koop. Toen we vorige week tot ’s avonds laat in hun belachelijk grote tuin (ruim 500 vierkante meter) zaten, met een knapperend vuur erbij, was ik even heel jaloers op de toekomstige bewoners…

(*in 1998 grotendeels opnieuw gebouwd door mijn schoonvader en S.)

Eindelijk een iPod en een Wii! Boeken. Kadootjes voor lieve mensen. Fijne verwenspulletjes. Espressobonen. Lekkere olie. Kleding. Speeltjes voor de katten (waar ze hun neusjes voor ophalen) en bloemen en nog meer boeken.

Troostkopen werkt!

Iemand ten onrechte voor pedofiel uitmaken en ook nog ‘es z’n NAW-gegevens op internet plaatsen mag niet, volgens de rechter. Mevrouw Yvonne van Hertum kan dan ook haar koffers pakken en zich opmaken voor een verblijf in de nor (twee maanden, maar bij de eerste de beste overtreding worden dat er vier). Wat vind ik dat nu toch jammer….

Ik word compleet gestoord van de tientallen telefoontjes (”nummer onbekend”) die we de laatste weken krijgen. Neem ik op, dan wordt de verbinding meteen weer verbroken. Laat ik ‘m overgaan dan gaat hij na een minuut of tien weer… Een belcomputer die van slag is?

(toch maar weer infofilter ingevuld, hopelijk scheelt dat een hoop ongewenste telefoontjes)

Nieuwe boeken van Renate Dorrestein maken mij altijd erg blij! Ik heb Is er hoop dan ook in 1 ruk uitgelezen. Niet mijn favoriete Dorrestein-boek (ik vond haar boeken uit de vorige eeuw beter) maar leuk, zeker als je Zolang er leven is gelezen hebt.

Mailtje van mijn vader: “Beste mensen, er zijn plannen om de Rietveld Academie te laten verhuizen en wel van het unieke door Rietveld ontworpen gebouw in Amsterdam-Zuid naar het voormalige GAK gebouw in Bos en Lommer. Veel medewerkers en studenten verzetten zich hiertegen. Wil je hierover meer informatie, ga dan naar: www.rietveldforrietveld.org, je kan daar eventueel een petitie ondertekenen.” (ik heb getekend)

S. en ik houden erg van leuke steden. Over een paar weken willen we weer een weekendje weg. S. weet nog niet of hij ‘t aandurft om te vliegen (na een wat rommelige landing op Schiphol vanuit Florence is zijn vliegangst weer helemaal terug). Gelukkig hoef je niet altijd ver weg. Begin april brachten we een weekend in Leuven door. Wat een leuk stadje is dat! Vooral het Groot Begijnhof vonden we mooi (en we hebben veeeeel terrasjes gezien, want ‘t weer werkte fantastisch mee).

Mevrouw Yvonne van Hertum geilt op gratis publiciteit. Maar of ze hiermee blij gaat zijn? Op de dag waarop ze voor de zoveelste keer voor de rechter moet verschijnen schrijft het AD een vernietigend stukje over haar. Mevrouw Yvonne van Hertum, ik weet dat je hier meeleest en ik heb het je al in 2003 gezegd: als je niet stopt met liegen, bedriegen, bedreigen en lasteren komt er een moment waarop je je er niet meer uit kunt lullen met een bij elkaar verzonnen zielig verhaal over terminale kanker, mishandeling of auto-ongelukken. Dat moment lijkt nu gekomen.

Mevrouw Yvonne van Hertum moet op 10 maart weer eens voor de rechter verschijnen. Ze heeft blijkbaar weinig vertrouwen in een goede afloop, want op haar site (je weet wel, die site die zogenaamd niet meer van haar is, maar waarop ze zich keer op keer verspreekt) smeekt ze om juridische hulp. Huh? En al die advocaten dan, waarmee ze al jaren schermt? Ik wacht trouwens nog steeds op de dagvaardingen die ze me al bijna 6 jaar belooft. Die nep-concept-dagvaarding, waarvan haar toenmalige advocaat niets wist, tellen we natuurlijk niet mee.

Ik maak hier een terugkerend item van, want de zoektermen waarmee mensen op m’n blog komen zijn gewoon te grappig. Yvonne van Hertum staat nog steeds op eenzame hoogte. Nieuw: “stop Yvonne van Hertum“, “Als ik mijn kantelraam open doe zit mijn kat er tussen” (doe dat dan ook niet!), “verstandsverbeistering” (tja), en “Wat bedoelen ze met manneken pis”

Als iedereen lyrisch over een boek of film is, vind ik er vaak weinig aan. In het geval van The Curious Case of Benjamin Button viel dat me mee. Ik vond ‘m hier en daar alleen wel erg traag en had verwacht dat met name het personage van Brad Pitt wat meer uitgediept zou worden. Cate Blanchett speelt zoals gewoonlijk weer de sterren van de hemel. Bericht voor de mensen die achter ons zaten: kinderen van 4 meenemen naar zo’n film is niet zo’n goed idee…

Vorig jaar zijn S. en ik een nieuw pad ingeslagen en het is nog onzeker waar dit gaat eindigen. Die onzekerheid is moeilijk. De teleurstellingen waarmee we telkens weer geconfronteerd worden zijn dat ook. Maar onze beslissing om de zaken niet op hun beloop te laten heeft ons ook veel goeds gebracht. Onze relatie is er nog sterker door geworden, vriendschappen hebben zich verdiept en we hebben gemerkt dat we veel meer aankunnen dan we dachten. Ik ben daarom best ‘n beetje trots.

20 jaar samen vier je natuurlijk in Florence. Waar anders? En wat was het heerlijk. Terwijl het in Nederland miezerde dat het een lieve lust was genoten wij van lente, ijs, lente, veel moois en een appartementje in een mooi 16de eeuws palazzo (want de receptionist van ons hotel vermoedde dat we niet erg blij zouden worden van tientallen luidruchtige studenten; goed ingeschat). ‘t Is jammer dat S. zo’n last van vliegangst heeft: na de crash van afgelopen woensdag houdt hij ‘t vliegen voorlopig liever voor gezien. Een spoedig weerzien met Florence kunnen we dus vergeten…

Altijd grappig om te zien: via welke zoektermen komen mensen op je site? Met stip op 1 staat (heel voorspelbaar) Yvonne van Hertum. En verder (willekeurige greep): “erotiek sappige verhalen” (sorry, die vind je hier niet), “gelogen internet zielig verhaal” (helaas een bekend verschijnsel) “queen camilla”, “ivonne van hettum” (uh?), “iea dea” en mijn persoonlijke favoriet: “kan iemand mij aanklagen voor chatten onder valse naam”

Wie mij kent weet dat ik dol op foto’s ben. Ons huis hangt vol zwart-witfoto’s (zoveel mooier dan kleur) van vrienden en andere dierbaren, en ik mag zo onderhand wel een aparte kamer vrijmaken voor alle albums. Het album dat vriendin D. me vorige week schonk krijgt daarin een ereplaats. Onze vriendschap door de jaren heen, vanaf 1974 (!): de meeste foto’s komen van dia’s en had ik nog nooit gezien. Een mooier cadeau had ze me niet kunnen geven.